Archiwa kategorii: Choroby

Drożdżaki

021Są to grzyby, jedne z nich są pożyteczne i niezbędne, inne wywołują grzybicę. Najczęściej atakują stopy, któż z nas nie słyszą o grzybicy stóp czy paznokci. Ale nie rzadko zagnieżdżają się w jamie ustnej oraz miejscach intymnych. Taka infekcję trzeba leczyć, bo może przenieść się wgląd naszego ciała i jeszcze bardziej narozrabiać. Drożdżaki czuja się najlepiej w miejscach ciepłych i wilgotnych. Bytują w naszym przewodzie pokarmowym i w innych miejscach, w których pełnią pozytywne funkcje. Podobnie jest w pochwie. Tam problem pojawia się, gdy zostanie zachwiana równowaga miedzy pałeczkami kwasu mlekowego a drobnoustrojami. Bakterie mlekowe tworzą kwaśne środowisko, które nie sprzyja rozwojowi drożdżaków. Ale gdy jest go za Malo lub organizm jest osłabiony to drożdżak mogą się nadmiernie rozmnożyć i przejąć tam kontrolę. Drożdżaki uaktywnić się mogą z różnych powodów. Często ma to miejsce przy antybioterapii, gdy równowaga zostanie zachwiana. Winne może być też obniżenie odporności na skutek przyjmowania leków niesteroidowych a nawet doustnych środków antykoncepcyjnych. Grzybicą można też się zarazić poprzez kontakt z chora osobą a także poprzez dotykanie tych samych przedmiotów. Chodzi tu przede wszystkim o używanie tych samych publicznych toalet, prysznicy czy też ręcznika lub grzebienia. Ważne by w miejscach publicznych nie chodzić boso po podłodze.

Ataki astmy

To, co nazywamy atakami, oznacza, że chory oddycha z wielkim wysiłkiem i ma uczucie, że się dusi. Ataki astmy nie spadają z nieba, zwykle są poprzedzone oznakami pogorszenia się funkcjonowania układu oddechowego. Muszę tu wyraźnie podkreślić, że każdy kaszel lub świszczący oddech i duszność oznaczają niewłaściwe leczenie chorego. Z dostępnymi dzisiaj lekarstwami każde dziecko może z powodzeniem uniknąć wielu przykrych objawów astmy. Jeśli choroba nie jest prawidłowo kontrolowana, to można przypuszczać, że lekarstwa nie są prawidłowo stosowane; zalecono nieodpowiedni lek; rozpoznanie jest błędne lub występują jakieś dodatkowe komplikacje, np. zapalenie płuc. Ostatnie badania nad astmą dziecięcą wskazują na wiele takich nieprawidłowości. Jest to naprawdę temat wręcz wstydliwy. Mnóstwo dzieci jest pozostawionych samym sobie, dzień po dniu borykając się z uporczywym kaszlem i dusznością towarzyszącą każdemu wysiłkowi. Można tego naprawdę uniknąć zwracając się do lekarza. Ciągły świszczący oddech u dziecka nie oznacza jeszcze, że ma ono atak astmy każdego dnia. Zwykle można u niego stwierdzić 1 lub 2 stadium zmian w płucach, a już wiemy, że te stadia choroby mogą być łatwo leczone. Warto w tym miejscu uzmysłowić rodzicom, jak rozpoznać pierwsze objawy ataku astmy. Wczesne ich rozpoznanie i właściwe leczenie zapobiega nasileniu choroby. Objawy wczesne nadchodzącego ataku mogą być opanowane za pomocą leków, które są w domu. Te objawy oznaczają, że choroba jest w 2 lub 3 stadium. Należy zastosować steroidy. Nie wystarcza częstsze podawanie leków rozszerzających oskrzela. I chociaż po ich użyciu dziecko może się chwilowo poczuć lepiej, to rzeczywiste zmiany chorobowe utrzymują się, a leki rozszerzające oskrzela nie odnoszą już żadnego skutku. Steroidy zażywa się w inhalacjach lub w tabletkach. Należy pamiętać, że te leki nie działają od razu. Ulga może nastąpić dopiero po kilku godzinach. Dotyczy to zwłaszcza leków inhalowanych, gdy w oskrzelach jest dużo śluzu i dziecko nie ma dość siły, by dostatecznie mocno wciągnąć powietrze wraz z lekarstwem. Należy wtedy podać tabletkę lub wstrzyknąć steroid.

Rak jelita

476Bardzo mało osób daje się przebadać pod kontem chorób tego narządu, ponieważ Amo badanie jest dosyć nieprzyjemne. Jednak statystyki są nieubłagane, coraz częściej chorujemy na nowotwór jelita. Kiedyś by sprawdzić czy jesteśmy chorzy na tę chorobę zlecano nam przeprowadzenie badania kału na krew utajnioną. Takie badanie jest możliwe do wykonania w domu pod warunkiem posiadania odpowiednich testów, które można nabyć w aptece. Jednak w obecnych czasach badanie to jest tylko pomocnicze i nie wystarcza, dlatego trzeba przeprowadzić też inne. Jeśli na papierze toaletowym pojawiają się plamy z krwi czy śluzu lub ropy to powinniśmy się udać do lekarza. Szacuje się, że nowotwór tego narządu może się rozwijać nawet przez dwadzieścia lat nie dając żadnych wyraźnych objawów. Jeśli wykryjemy go e wstępnym stadium to zostaje on praktycznie w stu procentach wyleczony. Na rynku jest dostępny też nowoczesny test o symbolu TU M2-PK. Pozwoli nam on n wykrycie polipów o wielkości, co najmniej 1cm, gruczolaków, raka jelita grubego we wczesnym stadium. W aptece zakujemy specjalny zestaw i po dokonaniu pobrania wysyłamy próbkę kału do laboratorium. Wykrywana jest substancja, która bierze udział w powstawaniu komórek rakowych. Jedyną jego wada jest to, że jeśli wypadnie on pozytywnie to i tak trzeba wykonać kolejne badania i poddać się kolonoskopii. Możliwa jest także kolonoskopia wirtualna. Badanie polega na dożylnym podaniu pacjentowi kontrastu dzięki temu jelito można prześwietlić i wykryć ewentualne guzy. Minusem jest to, że nie da się obejrzeć błony śluzowej jelita, a o wystąpieniu choroby może świadczyć chociażby inny jej kolor. Wirtualna wersja nie daje nam też możliwości pobrania wycinka do badania laboratoryjnego. Badanie jest zalecane osobom, które są uczulone na środki znieczulające i niską krzepliwość krwi. Jednak najbardziej miarodajnym i precyzyjnym badaniem jest właśnie kolonoskopia. Dzięki temu można dokładnie obejrzeć błonę śluzową, dokładni zlokalizować polipy oraz inne zmiany, jakie mogą mieć miejsc w jelicie człowieka. Endoskop, który się wprowadza do jelita jest jednocześnie narzędziem leczniczym, bowiem za jego pomocą można pobrać podejrzane tkanki do badania laboratoryjnego. Dzięki niemu można też zatamować krwawienie czy wyciąć polipy. Przed badaniem konieczne jest całkowite przeczyszczenie jelita z treść pokarmowej. Już dzień przed badaniem trzeba pić jedynie płyny, i to wodę mineralną lub słabą herbatę, ponieważ już sam sok może na jelicie pozostawić ślady, które utrudnią badanie.

Problemy z kościami

535W artykule tym poruszymy sprawę osteoporozy, która po okresie menopauzy strasznie miesza w życiu kobiet. Ostatnie doniesienia potwierdzają, że jest to najczęściej występując choroba cywilizacyjna w naszych czasach. Objawia się ubytkiem masy kostnej, osłabieniem struktury przestrzennej kości oraz zwiększoną podatnością na złamania. Wyraźnie widać, że z powodu złamań częściej do szpitali trafiają już kobiety po 45 roku życia. Jest to choroba przewlekła, wyniszczająca kości w naszym ciele. Zajmuje ona trzecie miejsce pod względem zgonów, zaraz po chorobach układu krążenia i nowotworach. Statystyki mówią wyraźnie, że po złamaniu biodra chory w 50% umiera w przeciągu pół roku od tego zdarzenia. W naszych kościach cały czas zachodzą zmiany. Gdy mamy 30 lat to osiągają one swoja szczytową masę. Choroba ta zaczyna się najczęściej od bólu pleców w okolicy kręgosłupa. Dlatego też jest to lekceważone i zrzucane na inne przyczyny. Potem zaczynają pojawiać się złamania kości nawet z błahych powodów. Na skutek złamań zmienia się nasza sylwetka, kobiety robią się pochylone, plecy robią się zaokrąglone i powstaje wdowi garb. Osoba z tą choroba mimo tego ze jest szczupła ma przed sobą charakterystyczny brzuszek na skutek skrzywienia kręgosłupa i przemieszczenia żeber. Leczenie trzeba zacząć jak najszybciej i tak mimo tego rzadko wraca się do pełnej formy. Ze statystyk wynika też, że mężczyźni są bardziej narażeni na powikłania z powodu osteoporozy.

Zapalenia najądrza

11Zadaniem najądrza jest magazynowanie odprowadzonego z jądra nasienia. Stan zapalny najądrza objawia się przede wszystkim bólem moszny, najczęściej dość ostrym. Najądrze jest też często powiększone a czasem nawet samo jądro. Worem mosznowy jest zaczerwieniony. Najczęstszą przyczyną choroby jest zakażenie. Czasem jednocześnie jest też zapalenia cewki moczowej. Pieczenie i ból przy oddawaniu moczu. Oprócz standardowego rozpoznania ważne jest też przeprowadzenie badań laboratoryjnych. Wykonuje się badanie ogólne moczu w celu wykrycia infekcji układu moczowego. Wykonuje się też badanie krwi. Jeśli tylko lekarz ma jakieś wątpliwości to zawsze trzeba je wykluczyć. Choroba ta najczęściej ustępuje w ciągu dwóch tygodni. Leczenie polega na zwalczaniu infekcji i znoszeniu dolegliwości. Często chodzenie powoduje ból, dlatego też zaleca się w tym przypadku leżenie. Stosuje się też leki przeciwbólowe i przeciwzapalne. Ulgę może też przynieść chłodzenie moszny. Kolejny etap to antybiotykoterapia. Leczenie nie wymaga hospitalizacji, podaje się jednocześnie dwa antybiotyki. Jak wspomniałem antybiotyki podaje się przez dwa tygodnie, choć nie rzadko opuchlizna schodzi nieco dłużej. Jeśli chodzi o powikłania to występują dość rzadko, nie udowodniono też, że choroba ta wpływa na płodność. Choroba ta najczęściej atakuje młodych mężczyzn – czyli tych aktywnych seksualnie. U starszych panów najczęstsza przyczyną jest cewnikowanie lub przerost prostaty.

Stopa cukrzycowa cz2

1414Otwarte połączenia tętniczo-żylne powodują maksymalny przepływ tkankowy w spoczynku, uniemożliwiając jego zwiększenie przy wysiłku, co klinicznie daje obraz rzekomego chromania przestankowego. Uszkodzenia małych naczyń oraz zaburzenia metabolizmu białek, przy współistniejących objawach neuropatii obwodowej, mają przypuszczalnie zasadniczy wpływ na występowanie zmian kostnych w stopie cukrzycowej. Uszkodzenie układu kostnego w stopie cukrzycowej (osteopathia diabetica) stanowi wachlarz zmian, począwszy od: zaników kostnych, osteolizy paliczków stop, ubytków korowych i okołostawowych, torbieli kostnych, martwicy aseptycznej, fragmentacji i samoistnych złamań aż do okostnowego nowotworzenia kości, zwapnień w przyczepach ścięgien. Znaczna destrukcja nie wiąże się z ciężką demineralizacją kości, odwrotnie, niekiedy stwierdza się odczyn stwardnienia. Osteoartropatia typu Charcota występuje rzadko. Zmiany w układzie kostnym prowadzą do zaburzeń chodu, zmieniają punkty obciążenia (ucisku) stopy, doprowadzając w tych miejscach do owrzodzeń i zgorzeli. W obrębie każdego rodza.ju stopy cukrzycowej istotną rolę zmieniającą jej symptomatologię, przebieg i rokowanie mają wpływy infekcji. Skłonność do infekcji zależy od stopnia kontroli cukrzycy. W cukrzycy źle kontrolowanej powstaje upośledzenie odporności nieswoistej i immunol’ogicznej. Szczególnie podatne na infekcje są tkanki niedokrwione, z obniżonym wewnątrztkankowym ciśnieniem tlenu. W posiewach zakażonych owrzodzeń stopy uzyskuje się wzrost bakterii tlenowych G(+): gronkowców, paciorkowców, enterokoków oraz G(-): pałeczki odmieńca, pałeczki okrężnicy. Często spotyka się beztlenowce. Prawie zawsze występuje grzybica paznokci, często również bolesne wrastanie paznokci do otaczającej skóry. Udział wyżej przedstawionych zmian w poszczególnych przypadkach stopy cukrzycowej może być zasadniczo różny. W zależności od dominujących objawów, a głównie takich jak niedokrwienie tętnicze i neuropatia obwodowa, możemy wyodrębnić 3 postacie stopy cukrzycowej. 1. Dominują ciężkie objawy niedokrwienia tgtniczego z bardzo silnymi bólami spoczynkowymi, zwykle w wysokich typach niedrożności tętniczej. Zgorzel w tych przypadkach może być niewielka i sucha. W tej postaci stopy cukrzycowej jest najgorsze rokowanie. Amputacje są 4-krotnie częstsze niż w miażdżycy zarostowej bez cukrzycy. 2. Niedokrwienie tętnicze jest uwarunkowane obwodową niewydolnością tętniczą oraz występują objawy neuropatii. Niedrożność dotyczy zwykle tętnic poniżej rozwidlenia tętnicy podkolanowej. Z uwagi na współistnienie neuropatii obwodowej z ubytkami czucia brak jest doznań bólowych, mimo występowania w tej postaci stopy cukrzycowej rozległej zainfekowanej zgorzeli.</p> <p>3. Postać, w której występują tylko objawy neuropatii obwodowej bez objawów niedokrwienia tętniczego. Oczywiście nie można wykluczyć stadium czynnościowego angiopatii cukrzycowej. W tej postaci dominują objawy ropowicy, zainfekowanej zgorzeli bez towarzyszących bólów. Rokowanie przy odpowiednio cierpliwym postępowaniu zachowawczym jest dobre. Zasady leczenia<br />l. W każdym przypadku konieczne jest uregulowanie gospodarki węglowodanowej, tłuszczwej i mineralnej. Insulinoterapia z zastosowaniem insulin oczyszczonych (najlepiej ludzkich). 2. Jeżeli dominują objawy niedokrwienia tętniczego – wdrożenie do leczenia leków naczynioaktywnych, tj.: Sadamina (Complamin), Pentoxifillina (Trental, Agapurin), Dusodril, Adavin, Cinnarizina, Prostavasin (Prostaglandyna E1). Jeżeli leczenie zachowawcze nie przynosi efektu, należy rozpatrzyć możliwości leczenia chirurgicznego. Największe szanse powodzenia mają krótkie odcinkowe zwężenia w obrębie tętnicy powierzchownej z dobrym odpływem obwodowym. Można wówczas wykonać przezskórną angioplastykę tętnic i/lub lokalną trombolizę. 3) W związku ze stwierdzanymi u chorych na cukrzycę głębokimi zaburzeniami w układzie krzepnięcia, fibrynolizy i zaburzeniami reologicznymi krwi (zespół nadlepkości) chętnie podajemy: leki zmniejszające czynność krwinek płytkowych, obniżające aktywność procesów osoczowego krzepnięcia oraz aktywujące proces fibrynoliny: Heparyna, salicylany, Ibustrin. 4. Antybiotyki, w większości przypadków o szerokim spektrum działania i.v. lub i.a. 5. Leczenie miejscowe zmian zgorzelinowych: wielkość i głębokość zmian zgorzelinowych decyduje o postępowaniu terapeutycznym: a) powierzchowne owrzodzenie – przemywanie wodą utlenioną i ochrona sterylną gazą, b) owrzodzenie zajmujące tkankę podskórną – mechaniczne oczyszczanie z tkanek nekrotycznych, przemywanie wodą utlenioną, osuszanie i przykładanie preparatów enzymatycznych w postaci: – fibrolanu,<br />- varidase (streptokinaza i urokinaza), – lizozymu (muramidaza), c) widoczne ścięgna lub kości – te same zasady j.w. Rozpatrzyć należy możliwość pokrycia ubytku, jeśli to możliwe nie dopuszczać do wysuszenia ścięgna lub kości. Przy infekcji – nacięcie lub drenaż, przemywanie wodą utlenioną, chloraminą lub rivanolem. Po oczyszczeniu ubytki przemywać płynem Ringera. Głębokie owrz9dzenia nawet po wygojeniu – w ciągu roku w 40% kończą się amputacją, niewygojone w 80%. Oszczędzająca amputacja jest korzystniejsza, nawet powtarzana, od jednej dużej. Po wysokiej amputacji chory żyje 1-2 lata.

Niedrożność aortalno-biodrowa cz2

Źródłem zatorów są zmiany miażdżycowe, dotyczące dużych tętnic z przyścienną zakrzepicą, które zwężają światło tętnic ale nie doprowadzają do ich całkowitego zamknięcia. Materiał zatorowy składa się z części skrzepliny, kryształów cholesterolu lub zagregowanych płytek. Klinicznie charakterystyczne jest występowanie w niedrożności aortalno-biodrowej i udowo-podkolanowej ostrego ale często przemijającego niedokrwienia stopy, a najczęściej poszczególnych palców. Objawy te mają charakter nawrotowy, może dojść do wystąpienia zgorzeli palców. Tętno jest wtedy dobrze wyczuwalne na obwodzie, tzn. na tętnicy piszczelowej tylnej i grzbietowej stopy. Niedrożność adowo-podkolanowa<br />Jest to najczęstsza lokalizacja miażdżycy zarostowej tętnic, występująca w ponad 60% wszystkich przypadków, zwykle u chorych powyżej 50 roku życia. Większość chorych stanowią mężczyźni. Niedrożność udowo-podkolar nowa początkowo zazwyczaj jest jednostronna, jednak u 75% chorych po kilku latach powstaje niedrożność obustronna. W 60-75% niedrożność udowo-podkolanowa powstaje początkowo w obwodowym odcinku tętnicy udowej powierzchownej, na końcu kanału przywodzicieli (kanał Huntera), gdzie ścięgno mięśnia przywodziciela wielkiego ściśle przylega do tętnicy. W następnym okresie niedrożność ta narasta dośrodkowo, zajmując dalszy odcinek tętnicy udowej powierzchownej aż do miejsca odejścia tętnicy głębokiej uda. Tętnica głęboka uda przez długi czas jest drożna i pełni szczególną rolę w ukrwieniu kończyny. Od niej w niedrożności tętnicy udowej powierzchownej biegnie krążenie oboczne. W okresie wytworzenia się tego typu krążenia obocznego prawie do reguły należy tendencja do poprawy, wyrażająca się wydłużeniem dystansu chromania przestankowego. Chorzy ci mogą mieć przez kilka lat tylko objawy chromania przestankowego dotyczącego łydki o dystansie 400-500 m. Taki długotrwały przebieg choroby obserwuje się w tym typie niedrożności jednak tylko w 30% przypadków. W pozostałych przypadkach następuje szybka progresja procesu chorobowego z ciężkimi objawami niedokrwienia kończyny i zgorzelą. Dochodzi do narastania niedrożności tętnicy udowej powierzchownej odśrodkowo (w dół), rzadko jednak do zupełnego zamknięcia tętnicy podkolanowej, z wyjątkiem jej górnej części: Odcinkowa drożność tętnicy podkolanowej utrzymuje się długo, wcześniej ulegają zamknięciu początkowe odcinki tętnicy piszczelowej przedniej i tylnej. Bóle spoczynkowe i martwica powstają wówczas, gdy niedrożna jest cała tętnica udowa powierzchowna i część podkolanowej z jednoczesnym zwężeniem lub niedrożnością przynajmniej dwóch tętnic podudzi lub przy dołączeniu się niedrożności tętnicy głębokiej uda, co uniemożliwia rozwój krążenia obocznego albo zamyka istniejące. Klinicznie, w tym typie niedrożności, poza bólami wysiłkowymi a następnie spoczynkowymi, dotyczącymi zwykle łydki, rzadziej stopy, stwierdza się również zanil mięśniowe, brak tętna na tętnicy grzbietowej stopy i piszczełowej tylnej, przy wyczuwalnym tętnie w pachwinie, tj. na tętnicy udowej wspólnej. W 1 /3 przypadków słyszy się szmer skurczowy w okolicy tuż poniżej niedrożności. Stosunkowo rzadko (mniej niż 10% przypadków) mamy do czynienia z niedrożnością tętnicy udowej wspólnej. Występują jednak wtedy ciężkie objawy niedokrwienia z chromaniem dotyczącym zarówno uda, jak i podudzia z silnymi następnie bólami spoczynkowymi i zgorzelą. Niedrożność tę łatwo zlokalizować klinicznie, bez wykonywania arteriografii, gdyż krótki odcinek niedrożnej tętnicy udowej wspólnej może być wyczuwalny w badaniu palpacyjnym (twardy, bolesny) ponad więzadłem pachwinowym, powyżej którego zwykle dobrze jest wyczuwalne tętno tętnicy biodrowej zewnętrznej. Dobre są w tych przypadkach wyniki leczenia chirurgicznego. Subiektywne dolegliwości chorego o typie chromania przestankowe lokalizują się zwykle na szerokość 2 dłoni poniżej miejsca zamknięcia tętnicy.

Niedrożność aortalno-biodrowa cz1

Około 1/3 chorych zgłaszających się do lekarza z powodu niedokrwienia kończyn dolnych ma zwężenie lub zamknięcie jednej albo obu tętnic biodrowych lub dolnego odcinka aorty brzusznej, zwłaszcza w okolicy jej rozwidlenia, w niektórych przypadkach, bardziej zaawansowanych, na poziomie odejścia tętnic nerkowych lub krezkowych. Przeważają w znacznym stopniu mężczyźni – 19 : 1. Średni wiek chorych z tym typem niedrożności wynosi 50 lat. Brak zmian miażdżycowych w tętnicach udowych jest charakterystyczny w badaniach angiograficznych, wykonywanych głównie we wczesnych okresach tej niedrożności. Tłumaczy się to ochronnym efektem hemodynamicznym istniejącego zwężenia powyżej. U starszych chorych z aortalno-biodrową niedrożnością zmiany są bardziej rozsiane i często występują zwapnienia w ścianie naczyń tętniczych. Mogą tworzyć się również zmiany tętniakowate aorty brzusznej, w wyniku dystalnego zwężenia tętnic biodrowych. We wczesnych okresach tej niedrożności występują objawy chromania przestankowego ograniczone do łydki, np. u chorych z jednostronnym zwężeniem tętnicy biodrowej wspólnej. W późniejszych okresach bóle wysiłkowe bardziej się nasilają, występuje tzw. typ chromania przestankowego całej nogi, obejmujący pośladki, uda, podudzia. Objawy chromania przestankowego z dystansexn 500-600 m mogą być przez długi czas (ok. 3-5 lat) jedynymi dolegliwościami zgłaszanymi przez chorego w tym typie niedroźności tętniczej. Tłumaczy się to rozwojem krążenia obocznego – połączeniem tętnicy krezkowej dolnej z biodrową wewnętrzną, a dalej tętnicami uda. Tendencja do poprawy i wydłużenia się dystansu chromania jest jednak w tym typie niedrożności rzadsza aniżeli w udowo-podkolanowym. U mężczyzn ze zmianami miażdżycowymi w obu tętnicach biodrowych wewnętrznych lub niedrożności rozwidlenia aorty mogą występować zaburzenia wzwodu. Połączenie objawów obustronnego wysokiego typu chromania przestankowego u mężczyzn i niemożności utrzymania pełnego wzwodu składa się na zespół kliniczny Leriche’a. Zespół Leriche’a może być wynikiem niedrożności zlokalizowanej w samej aorcie brzusznej od odejścia tętnic nerkowych do rozwidlenia, końcowego odcinka aorty i tętnic biodrowych lub tylko obu tętnic biodrowych. Chory skarży się na bóle opasujące, obejmujące mięśnie miednicy, promieniujące do ud, niemożność wchodzenia po schodach, bóle w odbytnicy, impotencję. Mogą też występować bóle brzucha przy chodzeniu (przy obliteracji jedńej osi biodrowej) jako zespół podkradania trzewnego mesenteric steal syndrome. Jest to wynik wytworzenia się krążenia obocznego, które odciąga krew od a. mesenterica inferior przez a. renalis superior – a. rectalis inferior – a. iliaca interna do pracujących mięśni uda. W badaniu przedmiotowym w niedrożności aortalno-biodrowej charakterystyczne są zaniki mięśniowe poniżej bloku naczyniowego. Znaczne zaniki mięśniowe łydek, ud i pośladków występują zwykle u chorych z długotrwałym przebiegiem choroby. Zabarwienie skóry oraz ciepłota stóp i palców są często prawidłowe w spoczynku. W późniejszych okresach, przy bardziej zaawansowanym niedokrwieniu, znacznym zanikom mięśniowym całej kończyny towarzyszy stale utrzymujące się zblednięcie i oziębienie skóry, palce mogą mieć zabarwienie sinoczerwone (jak przy przewlekłym niedokrwieniu), czasami występują ich owrzodzenia. Zgorzel stopy nie jest charakterystyczna dla przewlekłej niedrożności aortlano-biodrowej. Występuje dopiero wtedy; gdy dołączy się niedrożność udowo-podkolanowa lub tętnic podudzi. W niedrożności aortalno-biodrowej stwierdza się brak tętna w pachwinie i na całej długości kończyny. U pacjentów z przeciętną budową, dostępne w badaniu palpacyjnym jest również tętno tętnicy biodrowej zewnętrznej i wspólnej. oraz aorty brzusznej. Brak tętna nad aortą brzuszną sugeruje niedrożność dolnego odcinka aorty brzusznej. Również osłabienie tętna nad tętnicą udową wspólną lub jego nierówność jest objawem sugerującym zwężenie, bądź niedrożność aortalno-biodrową, nawet gdy dystalnie, zwłaszcza w spoczynku, jest wyczuwalne tętno na kończynie. Przy niepełnym zamknięciu tętnicy wysłuchuje się szmer skurczowy. Jeżeli nie wysłuchuje się szmeru, jest mniejsze prawdopodobieństwo zwężeriia tętnic biodrowych; wyjątek stanowią: a) niektóre przypadki z dużym zwężeniem lub zupełnym zamknięciem, w których tętno pojawia się drogą krążenia obocznego, b) znaczna niedrożność tętnicy udowej, która uniemożliwia osiągnięcie przepływowi biodrowemu prędkości potrzebnej do uzyskania szmeru. W przebiegu miażdżycy zarostowej tętnic, dotyczącej zwłaszcza odcinka brzusznego aorty, tętnic biodrowych, rzadziej udowych mogą występować powikłania zakrzepowo-zatorowe, dotyczące zwykle małych tętnic palców lub stóp.

Stopa cukrzycowa cz1

Stopa cukrzycowa jest wynikiem współdziałania różnorodnych zmian patologicznych, dotyczących szczególnie układu naczyniowego, nerwów obwodowych oraz kości. W określeniu tym są zawarte różne zmiany patologiczne i odchylenia stóp chorych na cukrzycę, począwszy od zmian skórnych typu zaczerwienienia podeszwowego a skończywszy na zgorzeli cukrzycowej, będącej najbardziej zaawansowaną formą zmian. Według statystyk amerykańskich chorzy na cukrzycę mają 50-krotnie większe ryzyko rozwoju zgorzeli aniżeli chorzy bez zaburzeń gospodarki węglowodanowej, co 10 chory jest zagrożony amputacją, a globalnie 70% wszystkich amputacji stanowią chorzy na cukrzycę. Zespół stopy cukrzycowej jest polietiologiczny, wiodącą rolę w jego powstaniu i rozwoju mają: – zmiany naczyńiowe,
- zaburzone unerwienie stopy,
- wtórne infekcje a także bezpośrednie wpływy metaboliczne cukrzycy, jak zmienność stanu uwodnienia tkanek czy glikozylacja kolagenu. Zmiany naczyniowe w stopie cukrzycowej obejmują:
a) zmiany włośniczek i małych tętniczek o średnicy poniżej 100 mikrometrów (microangiopathia diabetica), b) zmiany większych tętniczek i tętnic (macroangiopathia diabetica), c) zmiany żył (venopathia diabetica). Mikroangiopatia cukrzycowa
Jest to swoisty dla cukrzycy proces patologiczny, toczący się w obrębie układu naczyń włosowatych oraz najdrobniejszych tętniczek i żył. Podstawową zmianą morfologiczną w mikroangiopatii cukrzycowej jest zgrubienie błony podstawowej włośniczek. Mikroangiopatia cukrzycowa dotyczyć może wszystkich tkanek (retinopathia; nephropathia). Szczególne znaczenie w stopie cukrzycowej ma mikroangiopatia skóry, dając zmiany zanikowe z powstaniem zgorzeli plamkowatej. Makroangiopatia cukrzycowa
Odpowiedzialna za objawy stopy cukrzycowej charakteryzuje się współistnieniem zmian w vasa vasorum, typowych dla mikroangiopatii cukrzycowej. Ściana tętnicy w makroangiopatii cukrzycowej jest uszkadzana równocześnie z dwóch stron. Błona wewnętrzna i środkowa jest uszkadzana w procesie miażdżycowym, natomiast błona zewnętrzna poprzez zmiany w vasa vasorum. Stąd znacznie większa dynamika procesu niedokrwiennego, mniejsze są możliwości krążenia obocznego. Szczególnie charakterystyczne są zwężenia lub niedrożność tętnic piszczelowych i strzałkowych, a także tętnicy głębokiej uda. Również u chorych na cukrzycę z towarzyszącą polineuropatią występuje miażdżyca typu Monckeberga, polegająca na zwyrodnieniowym uwapnieniu błony środkowej tętnic, w następsfwie zaniku mięśni gładkich tętnic i rozplemu włókien kolagenowych. Wenopatia cukrzycowa
Polega ona na obniżeniu napięcia ściany żył, wzrostu ciśnienia żylnego, rozszerzeniu żył, zwłaszcza w odcinku przylegającym do włośniczek. Nie stwierdzono odrębności w budowie anatomicznej żył i opisywane zmiany są przypisywane zaburzeniom czynnościowym, tym niemniej wpływają one w sposób istotny na mikrokrążenie a w szczególności na wymianę pomiędzy naczyniami włosowatymi a otaczającym je środowiskiem. Niedokrwienną stopę cukrzycową znamionują:
- prawidłowe lub nawet wzmożone odczuwanie bólu, – oziębienie kończyny, – odchylenia w badaniu tętna (brak tętna, szmery naczyniowe), – zaniki mięśniowe i inne zmiany troficzne. Niedokrwienie powoduje podatność na niewielkie urazy oraz wtórną infekcję. Przyczyniają się one do zaskakująco dużej destrukcji tkanek stopy, w postaci ognisk zgorzeli suchej lub wilgotnej. Wynikające z niedokrwienia zagrożenie życia stopy jest zawsze duże, także bez działania zewnętrznych czynników. Na podstawie wywiadu u tych chorych można stwierdzić chromanie przestankowe, które po kilku latach przechodzi w ciężkie niedokrwienie, wywołujące bóle spoczynkowe. Etiologia zmian w obwodowym układzie nerwowym – neuropathia diabetica również nie jest wyjaśniona. Istnieją dwie zasadnicze teorie usiłujące wytłumaczyć jej patomechanizm – metaboliczna i naczyniowa. Neuropatia obwodowa w stopie cukrzycowej może być: ruchowa, czuciowa i wegetatywna. Neuropatia ruchowa daje głównie zaniki mięśniowe, zaburzenia chodu ze zmianą głównych punktów ucisku na stopę. Neuropatia czuciowa – zaburzenia czucia skórnego typu „rękawiczki” i „skarpetki”. Zaburzenia czucia dają różnego rodzaju parestezje (pieczenie, palenie, drętwienie, uczucie zimna), dystezje (przykre nienormalne odczuwanie zwykłych bodźców dotykowych) oraz hiperalgezje (zwiększona wrażliwość na bodźce bólowe). W bardziej zaawansowanych okresach występują ubytki czucia: wibracji, bólu, temperatury, dotyku. W wyniku tego chory może nie odczuwać działania szkodliwego czynnika. Neuropatia układu wegetatywnego jest odpowiedzialna za zaburzenia, potliwości – sucha, pękająca skóra. Obwodowy brak pocenia jest zwykle niezauważalny, dolegliwości polegają natomiast na wyrównawczym poceniu się tułowia oraz nietolerancji wysokiej temperatury. Ponadto zniesienie regulacji autonomicznej mikrokrążenia prowadzi do: długotrwałego rozszerzenia naczyń mikrokrążenia, otwarcia przetok tętniczo-żylnych, nadmiernego wypełnienia krwią naczyń żylnych powierzchownych, z całkowitym lub częściowym ominięciem naczyń włosowatych (zespół podkradania włośniczkowego).

Zatoki

1330Zapalenie zatok objawia się najczęściej bólem głowy i trudnościami w oddychaniu, które pojawiają się podczas ruchu. Objawów tych nie należy lekceważyć, bowiem gdy się pogłębia i dojdzie do zapalenia to leczenie będzie trudne i długotrwałe. Nasze zatoki pełnią bardzo ważne zadanie mianowicie ogrzewaj i oczyszczają z różnych pyłków i zanieczyszczeń wdychane przez nas powietrze. Zatem jest to naturalna zapora dla bakterii i wirusów, które mogą się dostać do naszego organizmu. Gdy nasze zatoki są osłabione wtedy nie spełniają swojej funkcji a w ich wnętrzu gromadzą się zarazki i bakterie. Wtedy też dochodzi do produkcji śluzu, który objawia się ropną wydzieliną. I to właśnie tym śluzem odżywiają się bakterie, które zaczynają się mnożyć w olbrzymim tempie. Wtedy zapalenie nosa pogłębia się dostajemy wielkiego kataru, który przeszkadza w prawidłowym oddychaniu i powoduje ból głowy. Podobne objawy do zapalenia zatok występują przy katarze alergicznym oraz przy przeziębieniu, dlatego konieczna jest konsultacja lekarska i badania by podjąć właściwe leczenie. Lekarz rozpozna, że chorują nasze zatoki na podstawie zielonkawej wydzieliny z nosa, która może być także z krwią oraz towarzyszy temu obrzęknięta i zaczerwieniona błona śluzowa nosa. Czasem zaleca się w takich przypadkach badanie RTG lub tomografię komputerową w celu potwierdzenia, że to właśnie choroba zatok. Czasem dostaniemy zalecenie by zrobić wymaz z nosa, który następnie jest poddawany badaniu w celu zidentyfikowania bakterii i doboru odpowiednich antybiotyków. Zapalenie zatok może mieć różne postacie począwszy od ostrej, która występuje nie częściej niż raz w roku i trwa około 3-4 tygodnie. Wersja podostra trwa kilka razy dłużej i leczymy ją antybiotykami. Niektórzy chorują na postać przewlekłą, która trwa nawet kilka miesięcy i często powraca. W celu udrożnienia zapchanych zatok przeprowadza się operację lub udrażnia się je za pomocą wkłucia. W ten sposób je oczyścimy, ale by zlikwidować przyczyny musimy poddać się balonikowaniu, za pomocą tego zabiegu udrażniamy cały nos i zatoki powracają do normalnej pracy.